Αποφάσισα να πάω ένα ταξίδι.
Απ’ αυτά τα ταξίδια που σου κάθονται όλως τυχαίως.
Ένα ταξίδι όχι πολύ μακρινό.
Ξέρεις… απ’ αυτά που δεν ονειρεύεσαι και ιδιαίτερα.
Με πλοίο, με τρένο, με αεροπλάνο… δεν έχει σημασία.

Ένα ταξίδι που μου καρφώθηκε στο μυαλό ένα άκυρο απόγευμα με ψευδοδιάρροια.
Ένα απόγευμα που μου προκάλεσε δυσεντερία.
Ξέρεις… απ’ αυτές του ιστολυτικού τύπου που εισέρχονται ύπουλα στην κυκλοφορία του αίματος και μολύνουν (στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον) πρώτα τον εγκέφαλο, μετά τους πνεύμονες (εδώ να δεις δύσπνοια, αδερφάκι μου) και στη συνέχεια το συκώτι (όντως, τούμπανο μου έγινε).

Τέτοια επιπλοκή-εμπλοκή δεν ξέρω αν έχω ξαναζήσει.
Δεν ξέρω αν διασαλεύτηκε η ισορροπία των ηλεκτρολυτών μου, αλλά το νευρικό μου σύστημα σίγουρα διαταράχτηκε.
Ούτε ξέρω αν οφειλόταν στην παθογένεια του παράγοντα, αλλά έχω την απόλυτη βεβαιότητα πως ήταν ιδιαίτερα μολυσματικός.

Ξέρεις… απ’ αυτούς αναπτύσσουν ανθεκτικότητα στην αντιβιοτική λογική και σε ωθούν σε εμετικές πρακτικές για να επιβιώσεις.
(Ναι. Ξερνάω. Και τώρα που το σκέφτομαι πάλι ξερνάω.)

Τότε λοιπόν, για να επανέλθουμε, το αποφάσισα αυτό το ταξίδι.
Και το αποφάσισα, χωρίς ενδοιασμούς. Χωρίς να ξέρω αν θα πάω ή αν θα γυρίσω.
Αφού τα όρια ανάμεσα στον ερχομό και την αποχώρηση είναι ανεπαίσθητα.
Και το αποφάσισα προληπτικά.
Σαν μέτρο πυρασφάλειας, σαν χημειοπροφύλαξη για την ενδοκαρδίτιδα.
Σαν έγχυση γενταμυκίνης, σαν χειρισμό σε καταστάσεις υψηλού κινδύνου.
Σαν μέσο προς αποφυγή αλλεργικών αντιδράσεων.

ΝΑΙ! Το αποφάσισα.
Χωρίς να ξέρω αν θα ‘μαι εκεί.
‘Ισως για ν’ αποφύγω την υψηλή θνητότητα.
Για να περιπέσω στην απάθεια ίσως.
Ναι! Το αποφάσισα και δεν αλλάζω γνώμη.Και…αμαρτία;;;

Αμαρτία….Ουουουουου…. έχω… έχω!

(Το παράξενο 1-1)