Ο Ασκληπιός ήταν γιος της Κορωνίδας: Δηλαδή Κορωνο(υ)ιός. ΤΥΧΑΙΟ;;; Ήρεμα ρωτάω

0
297

Μπορούμε και να ορίσουμε ως τεχνική υπερβατικού συμβολισμού το ερώτημα του [email protected] : “Ο Ασκληπιός ήταν γιος της Κορωνίδας: Δηλαδή Κορωνο(υ)ιός. ΤΥΧΑΙΟ;;; Ήρεμα ρωτάω…”.

Mια τεχνική που ανασυντάσσει το σύνολο των γνώσεών μας, χρησιμοποιώντας μια συγκεκριμένη εικόνα-λέξη < Κορωνο(υ)ιός > , ως σύμβολο της απέραντης και γενικής φοβίας, της οποίας η πραγματικότητα που βιώνουμε είναι απλώς μια ατελής απεικόνιση.

Κι επειδή δεν είμαστε όλοι προικισμένοι να βλέπουμε πίσω και πέρα από τις έννοιες του πραγματικού κόσμου, επειδή μια τόσο επιδέξια παραμόρφωση της μέχρι τώρα γνωστής πραγματικότητας σε αναγκάζει να ανακαλείς βαθμιαία όσα γνωρίζεις και διαπιστώνεις πως  απλώς διαλέγεις μια λέξη ή ένα όνομα  (Κορωνίδα) για να αποστάξεις απ’ αυτό μια ψυχική κατάσταση, ας δούμε απλώς τον ωραίο μύθο του Ασκληπιού κι ας θυμηθούμε χωρίς να εμβαθύνουμε στο συμβολισμό του συνδυασμού μάνας και γιου.
Ευχαριστούμε [email protected] για την εμπνευσμένη ερώτηση
και τον Με Τρώει το Tattoo @MeTrweiToTattoo … γιατί έτσι.
Όλοι, άλλοι λίγο και άλλοι πολύ, γνωρίζουμε ότι ο Ασκληπιός υπήρξε από τους πλέον αγαπητούς θεούς των αρχαίων προγόνων μας, όλοι ξέρουνε ότι σ’ αυτόν κατέφευγαν για να ανακουφίσει από τους πόνους και τις αρρώστιες τους. Η λατρεία του Ασκληπιού, είτε ως θεού είτε ως θεοποιημένου ήρωα, ήταν διαδεδομένη σ’ ολόκληρη την Ελλάδα.

Ο Ασκληπιός όμως δεν ήταν μόνο γιατρός, αλλά και χρησμωδός (κατείχε δηλαδή και μαντικές ικανότητες). Πρόσφερε απλόχερα τη βοήθειά του σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη, δείχνοντας έμπρακτα αγάπη και συμπόνια, διδάσκοντας ότι ο πραγματικός γιατρός είναι εκείνος που, χωρίς ιδιοτελή κίνητρα, προσφέρει τον εαυτό του στη μάχη για τη θεραπεία.

Σύμφωνα με τον μύθο, η μητέρα του Ασκληπιού Κορωνίδα, μια θνητή κοπέλα, ευγενούς καταγωγής,  και πατέρας του ο θεός Απόλλωνας.
Ο αρχαίος θεσσαλικός μύθος λέει πως ενώ κυοφορούσε τον Ασκληπιό, η Κορωνίδα ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε ένα θνητό, τον ‘Ισχυ, και όπως ήταν επόμενο θεωρήθηκε αυτός ο πατέρας παιδιού της.

Αυτές οι φήμες όμως έφτασαν γρήγορα στον Απόλλωνα με το μαντατοφόρο του πουλί, τον κόρακα, που ως τότε έλεγαν πως είχε χρώμα λευκό.
Η είδηση πως την πατρότητα του παιδιού του διεκδικούσε ένας θνητός, έκανε το θεό Απόλλωνα έξαλλο που ξέσπασε αρχικά στον καημένο τον κόρακα, αφού τον καταράστηκε να είναι πάντα μαύρος.
Δεν αρκέστηκε όμως μόνο στον κόρακα, αλλά στη συνέχεια σκότωσε τον΄Ισχυ και διέταξε τη δίδυμη αδελφή του, τη θεά Άρτεμη, να εξοντώσει με τα βέλη της την έγκυο Κορωνίδα.

Όταν όμως το νεκρό σώμα της Κορωνίδας τοποθετήθηκε για καύση στην πυρά, εμφανίστηκε ο Απόλλωνας, ως καλός πατέρας, και έσπευσε να βγάλει το γιο του Ασκληπιό, μέσα από τη διάπυρη μήτρα της θνητής μητέρας του.
Μια γέννηση γεμάτη πόνο, αδικία και θάνατο, που προκάλεσε όμως μεγάλη χαρά στον κόσμο, αφού ο Ασκληπιός θα ήταν ο λυτρωτής που θα έφερνε θεραπεία και ανακούφιση στο ανθρώπινο γένος.

Ο μύθος λέει πως ο νεογέννητος Ασκληπιός οδηγήθηκε από τον Απόλλωνα στο όρος Πήλιο της Θεσσαλίας και παραδόθηκε στο Κένταυρο Χείρωνα (σύμβολο της προαιώνιας σοφίας), για να τον μεγαλώσει και να τον εκπαιδεύσει.

Κοντά στο Χείρωνα ο Ασκληπιός διδάχτηκε την τέχνη του κυνηγιού, την ιατρική, καθώς και τον τρόπο συλλογής των θεραπευτικών βοτάνων. Έγινε μεγάλος γιατρός, που θεράπευε όλες τις ασθένειες με φάρμακα, επεμβάσεις αλλά και μαγικούς ψαλμούς.

Στην εκπαίδευσή του συμμετείχε ένα ακόμα αρχέτυπο της σοφίας, η θεά Αθηνά, που πρόσφερε στον Ασκληπιό το αίμα της αποκεφαλισμένης Γοργόνας, που είχε διπλή δύναμη: μπορούσε να χρησιμοποιηθεί είτε για θεραπεία ανθρώπων και ανάσταση νεκρών, είτε για θάνατο και καταστροφή. (Σύμφωνα με μια άλλη άποψη έλαβε μόνο το αίμα της δεξιάς φλέβας, που ήταν θεραπευτικό, ενώ της αριστερής το κράτησε η Αθηνά.)

Η φήμη για τις ικανότητες του Ασκληπιού διαθόθηκε παντού, κάποιες περιοχές μάλιστα διεκδίκησαν τον τίτλο της γενέτειράς του και διαμόρφωσαν τη δική τους ιδιαίτερη παράδοση και διάφορες παραλλαγές του μύθου.

Σύμφωνα με τον αρχαίο θεσσαλικό μύθο, ο Ασκληπιός κατάγεται από την Λακέρεια, την πατρίδα της μητέρας του Κορωνίδας. Ήταν μια πόλη της θεσσαλικής πεδιάδας, στο Δώτιον Πεδίον, κοντά στη λίμνη Βοιβηίδα (είναι η λίμνη Κάρλα, αποξηραμένη από το 1962). Ο ίδιος μύθος μας λέει πως η μητέρα του ήταν κόρη του Φλεγύα· υπήρξε βασιλιάς τριών λαών, που αποκαλούνταν Φλεγύες, Λαπίθες και Μινύες, και κατοικούσε στη Λακέρεια. Ο θνητός άντρας της, ο Ίσχυς, ήταν βασιλιάς της Αρκαδίας, καταγόταν από τη φυλή των Λαπιθών και είχε πατέρα τον Έλατο.

Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, που αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου, η γέννηση του Ασκληπιού τοποθετείται στην Τρίκκη (σημερινά Τρίκαλα) της Θεσσαλίας· εκεί αναφέρονται ως γιοι του ο Μαχάονας και ο Ποδαλείριος, πολύ πιθανόν εξαιτίας των ιαματικών ιδιοτήτων τους· ήταν ήρωες-γιατροί της θεσσαλικής Τρίκκης, που είχαν πάρει μέρος και στον Τρωικό Πόλεμο.

Στην ελληνική μυθολογία ως γιοι του μνημονεύονται επίσης ο Αετός, ο Ευμαρίων (δηλαδή εκείνος που παρέχει την καλή υγεία, τη χαρά απ’ την ευεξία), ο Άκεσις (από το ρήμα ακέομαι, δηλαδή εκείνος που θεραπεύει δι’ οξέως οργάνου), ο Ιανίσκος (από το ρήμα ιώμαι, δηλαδή εκείνος που θεραπεύει/θεραπεύεται), ο Τελεσφόρος (δηλαδή εκείνος που καθιστά μια θεραπεία αποτελεσματική) και ο Αλεξήνωρ (δηλαδή εκείνος που βοηθά τους ανθρώπους και αποτρέπει κάθε κακό).

Σύζυγός του ήταν η Ηπιόνη, που λατρευόταν στην Αθήνα, την Κω και την Επίδαυρο· είχε θεραπευτικές-νοσηλευτικές γνώσεις και ήξερε να απαλύνει τους πόνους. Οι κόρες του Υγεία, Ιασώ, Ακεσώ και Πανάκεια συμβόλιζαν την υγεία και τη γιατρειά. Ως κόρη του αναφέρεται και η Αίγλη, που λένε ότι εκπροσωπούσε τη φωτοδότρα δύναμη του ίδιου του Ασκληπιού. Κάποιοι βέβαια θεωρούν όλα αυτά τα παιδιά του Ασκληπιού μάλλον προσωποποιημένες ιδιότητες της ιατρικής τέχνης παρά υπαρκτά πρόσωπα.

Κατά τη μυθολογία ο Ασκληπιός συμμετείχε στην αργοναυτική εκστρατεία ως θεραπευτής – ιατρός, καθώς και στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Διέθετε μοναδικές ικανότητες· θεράπευσε τις μανιασμένες θυγατέρες του Προίτου και το βασιλιά της Επιδαύρου Άσκλη· θεράπευσε πολλούς ήρωες και έφτασε στο σημείο να αναστήσει και νεκρούς, όπως τον Τυνδάρεω, το Γλαύκο (γιο του Μίνωα), τον Ιππόλυτο (γιο του Θησέα και αγαπημένο της θεάς Άρτεμης), τους Καπανέα και Λυκούργο (που σκοτώθηκαν στη διάρκεια του πολέμου των Επτά επί των Θηβών) και άλλους.

Η ανάσταση των νεκρών όμως προκάλεσε την ανησυχία του βασιλιά του Άδη, τον Πλούτωνα, που φοβήθηκε πως το βασίλειό του θα ερήμωνε, αν ο Ασκληπιός συνέχιζε να θεραπεύει τους ανθρώπους.
Παραπονέθηκε λοιπόν στον αδελφό του Δία, ο οποίος έσπευσε να αποκαταστήσει την τάξη βάζοντας με τον κεραυνό του τέρμα στη ζωή του ιερού γιατρού.
Ο Απόλλωνας εκδικήθηκε το χαμό του γιου του σκοτώνοντας τους Κύκλωπες, που είχαν δωρίσει το θανατηφόρο κεραυνό στο Δία.
Ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι ο Ασκληπιός μετά το θάνατό του αποθεώθηκε, έγινε δηλαδή δεκτός στη θεϊκή κατοικία του Ολύμπου, ταυτόχρονα με τον Ηρακλή.

Αυτά λίγο πολύ αναφέρονται στη μυθολογία.
Οι συνειρμοί δικοί σας…