Κάλλιο πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη (γιατί το λέμε; τι σημαίνει;)

0
519

Σε ηλίκια περίπου 33 χρονών, στο μακρινό 68 π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρας εξελέγη ταμίας (quaestor) και στάλθηκε στην Ισπανία.
Κάπου εκεί λοιπόν, στα Γάδειρα (Κάδιξ) είδε στο ιερό του Ηρακλή τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εκφράζοντας το θαυμασμό του, αλλά και το φιλόδοξο του χαρακτήρα του, είπε: «Στην ηλικία μου ο Αλέξανδρος ήταν κοσμοκράτορας, ενώ εγώ τίποτα το σημαντικό δεν έκανα ακόμη».
Και ενόσω το ταξίδι συνεχιζόταν μέσα από τα αραιοκατοικημένα χωριά, κάποιος από τους επιτελείς του αναρωτήθηκε:
“Τι φιλοδοξίες μπορεί να έχει κανείς σε τέτοια μέρη; Tι ανταγωνισμοί μπορεί να υπάρχουν σε τέτοιες φτωχικές περιοχές;”
Kαι τότε ο Ιούλιος Καίσαρας απάντησε: «Θα προτιμούσα να είμαι πρώτος εδώ, παρά δεύτερος στη Ρώμη».

Κάπως έτσι έφτασε στις μέρες μας αυτή η σημαντική φράση και παραφράστηκε, αφού ο Ιούλιος Καίσαρας εννούσε πως, μέχρι να δημιουργηθούν οι ευκαιρίες και ωριμάσουν οι συνθήκες ώστε να μπορεί να εξουσιάσει στη Ρώμη, καλύτερα να μείνει μακριά μεν, ώστε να επικεντρωθεί στη στόχευσή του, αλλά πρώτος.
Αφού, εδώ που τα λέμε, αν είσαι κάπου δεύτερος, το συνηθίζεις. Μαθαίνεις να είσαι δεύτερος και δεν διεκδικείς την πρωτιά.

Βέβαια, εμείς βολευτήκαμε σ’ αυτήν την παραφρασμένη έννοια, γι’ αυτό και με το “Κάλλιο πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη” εννοούμε πως είναι καλύτερα να επιλέξουμε το “εμπρός, γυρνάμε πίσω”. Να βολευτούμε στις μικροπρωτιές που κατέχουμε και να μην προσπαθήσουμε να διεκδικήσουμε αυτό που πιστεύουμε ότι μας αξίζει.

Μ’ αυτά τα ιδεώδη άλλωστε γαλουχηθήκαμε.
‘Ετσι μας ανέθρεψε η οσία ελληνική οικογένεια και παιδεία.
“Να απλώνουμε το ποδαράκι μας όσο φτάνει το πάπλωμα”.
Τίποτα παραπέρα.
Μέτριοι στόχοι, μέτριο ρίσκο.
Μικροαστικές προοπτικές και, κυρίως, ανύπαρκτα όνειρα για ένα πάπλωμα κατά τι μεγαλύτερο.

Τhank you
*κι όποιος έχει αντίρρηση, να την εκφράσει ελεύθερα, αλλά… στα λατινικά, παρακαλώ.