Βρε, μπας και πρέπει να σοβαρευτούμε;

0
306

Mια πάνω, μια κάτω.
Όπως ακριβώς κάνω με τη μάσκα, όταν υποχρεώνομαι να τη φορώ.
Και με υποχρεώνουν πολλές φορές το τελευταίο διάστημα.
Είτε όταν πρόκειται να μπω στο λεωφορείο, που τη βγάζω δυσανασχετώντας από το τσεπάκι που την καταχωνιάζω, είτε στο supermarket. Kι εκεί, στο supermarket, είναι που μου τη δίνει πιο πολύ, αφού δυσκολεύομαι να μυρίσω το καινούργιο μαλακτικό ρούχων.
Τι να κάνω κι εγώ;
Kρατάω τη μυτούλα μου έξω, οσφραίνομαι τη ντοματούλα τη μυρωδάτη, κατεβάζω τη μασκούλα μου στο σαγόνι για να πω στο αγόρι στα τυριά να μου κόψει ένα τεταρτάκι γκούντα, τη βάζω σκουλαρικάκι στ’ αυτί όταν θέλω να μιλήσω στο διάδρομο με τα απορρυπαντικά με τη γειτόνισσα…
Ξέρετε εσείς τώρα… Απλές καθημερινές πρακτικές που έγιναν πλέον κατεστημένο.

‘Οταν όμως πληροφορούμαι τον αριθμό των κρουσμάτων τις τελευταίες μέρες, δεν το κρύβω… ένα μικρό ρίγος με πιάνει.
Σιγά βέβαια μη συμβεί αυτό σ’ εμένα.. (αυτά είναι για τους άλλους), αλλά… μια ανατριχίλα όσο να’ναι τη νιώθω.

Και τότε απλώς αναρωτιέμαι τι σόι αντίδραση είναι αυτή η παλλαϊκή συστράτευση κατά της μάσκας, σε έναν κόσμο που υποτίθεται πως ξέρει πέντε αράδες γράμματα και μια βασική παιδεία όσο να ‘ναι την έχει.

Αφού, και μη μου πείτε πως δεν είμαστε τυχεροί, ζούμε στην εποχή, και είναι ίσως η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που οι επιστήμονες ξέρουν. Κι αν δεν τα ξέρουν όλα, ξέρουν πολύ περισσότερα απ’ όσα ήξεραν (δεν θα πάω μακριά)… πριν από 30 χρόνια.

Τι μας ζητάνε δηλαδή οι γιατροί κι έχουμε κάνει τη μάσκα παντιέρα λαϊκής εξέγερσης;
Nα φορέσουμε απλώς μια μάσκα για να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να βρουν αποτελεσματικά φάρμακα και εμβόλια.

Δεν μας ζητούν ούτε αφαίμαξη με βδέλλες, ούτε εντριβές με πετρέλαιο, ούτε βεντούζες και μάλιστα κοφτές για το κρυολόγημα.

Τι θέλετε δηλαδή να κάνουν; 
Nα προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα κακά πνεύματα με κραυγές και εξορκισμούς πριν προβούν στον τρυπανισμό του κρανίου μας για να μας θεραπεύσουν απ’ τις ημικρανίες;

Γιατί, ας μην το ξεχνάμε, κάποια εποχή συνέβαινε κι αυτό… και το πιο αστείο ήταν ότι το θεωρούσαμε απολύτως φυσιολογικό.

 

Dona V (και το v με Βου)