Μια χώρα που αφέθηκε να οδηγηθεί σε μνημονική υποτέλεια δεν θα στηριχτεί στην υπεράσπιση του Εθνικού της πλούτου από τους δανειστές της…


Γράφει ο Γιώργος Σκλαβούνος**

Ζούμε, χρόνια τώρα, την συνεχή και εντεινόμενη τούρκικη επιθετικότητα με στόχο τον εναέριο και θαλάσσιο χώρο μας, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα από το Καστελόριζο μέχρι την Κρήτη και μέχρι όπου αλλού φτάνουν τα σύνορα της αμετροέπειας και καρδιάς του αξιότιμου κυρίου Ερντογκάν.

Με στόχο, τουλάχιστον ,τον συμβιβασμό μας στην συν-εκμετάλλευση του Εθνικού μας πλούτου με την Τουρκία.

Ασφαλώς ο κύριος Ερντογκάν δεν είναι ένας μοναχικός λύκος. Εκπρόσωπος ενός σοβαρού τμήματος του Τούρκικου συστήματος εξουσίας είναι και με βασικό στήριγμα του, εντός και εκτός Τουρκίας, την Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Με στήριγμα του τους αμετανόητους διαχρονικούς υποστηρικτές της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στους διαχρονικούς προστάτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παραδόξως, στους καιρούς μας, προσετέθη και η Ρωσία.

Γιώργος Σκλαβούνος

Σε Εθνικό επίπεδο έχουμε καταβάλλει άπειρο χρόνο, και δυστυχώς μόνον δημοσιογραφικό, εις το να «ερμηνεύουμε» την Τουρκική Επιθετικότητα αλλά μηδαμινό, ή και καθόλου, χρόνο στην προετοιμασία μας, ως κοινωνία, για πραγματικό, οργανωτικό, οικονομικό, κοινωνικό ,ψυχολογικό, αλλά και αμυντικό εξοπλισμό, για την απόκτηση των αναγκαίων και κανών μέσων αποτροπής, αντιμετώπισης, αυτής της επιθετικότητας.

Από πλευράς κοινωνίας, αντίδραση ,σε αυτή την συνεχή και αμείωτη πρόκληση, δεν υπάρχει.
Αφηνόμαστε, επαναπαυόμαστε, στην αντίδραση, στην διαχείριση του προβλήματος από τους εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας.

Από τους εκάστοτε διαχειριστές της οικονομικής μας και όχι μόνον υποτέλειας.
Συμπεριφερόμαστε, ως κοινωνία, χειρότερα και από την περίπτωση της οικονομικής μας «κρίσης» και της υπαγωγής μας στην επιβολή της μνημονικής θεραπείας. ΄
Συμπεριφερόμαστε παθητικότατα.
Η απάντηση που παίρνω όπου και όποτε στηρίζω αυτή την θέση είναι το ερώτημα «και τι μπορούμε να κάνουμε ως κοινωνία;»

Όμως είναι βέβαιο και προφανές ότι:
Η βελτίωση της θέσης της χώρας, της κάθε χώρας, στον καταμερισμό περιφερειακής ισχύος, δεν προκύπτει ΠΟΤΕ,απο την βούληση ακόμα και άρίστων διαχειριστών της εξουσίας.
Προυποθετει,απαιτεί αποφασιστική υπευθυνη μεθοδική και δυστυχώς μακροχρονη συμμετοχή της κοινωνίας.
Ασφαλώς δεν προκύπτει από την μετακίνηση δυσαρεστημένων ψηφοφόρων από κόμμα σε κόμμα , από την αλλαγή συσχετισμού κομματικής δύναμης στην βουλή και την ανάθεση της διαχείρισης της υποτέλειας σε νέους διαχειριστές.

Αλλαγή της θέσης στον καταμερισμό ισχύος ,προϋποθέτει και απαιτεί αλλαγή της θέσης της χώρας στον καταμερισμό ΓΝΩΣΗΣ ,ΕΡΕΥΝΑΣ, προϋποθέτει αλλαγή της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο ΚΑΤΑΜΕΡΙΣΜΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, προϋποθέτει την κατάκτηση ανταγωνιστικής εθνικής παραγωγικής εξειδίκευσης.

Η βελτίωση της θέσης της χώρας στον ενδο-ευρωπαϊκό καταμερισμό ασφαλώς δεν θα προέλθει με κίνητρα και επιδότηση της ευρωπαϊκής ένωσης.
Κίνητρα για ενδο ευρωπαϊκή σύγκλιση ,ουσιαστικά ποτέ δεν υπήρξαν . Διασφάλιση των Ευρωπαϊκών συνόρων απέναντι στις Τουρκικές απειλές δεν μπορεί να διασφαλίσει η ΕΕ, Κυρώσεις στην Τουρκία δεν επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ επέβαλλε στην Ρωσία για την Κριμαία.

Μια χώρα που αφέθηκε να οδηγηθεί σε μνημονική υποτέλεια δεν θα στηριχτεί στην υπεράσπιση του Εθνικού της πλούτου από τους δανειστές της…

Εμείς πιστέψαμε ότι η οικονομική μας καταστροφή και η μνημονιακη μας υποτέλεια δεν θα ειχε άλλες εθνικές συνέπειες. Αφεθήκαμε στον εθισμό στις παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, την αμφισβήτηση των θαλάσσιων συνόρων μας.

Σήμερα το σύστημα διαχείρισης της οικονομικής μας υποτέλειας συζητάει, αποδέχεται; Την συν-διαχείριση του Εθνικού μας πλούτου αν όχι και την συρρίκνωση του εθνικού μας χώρου;

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα ποια είναι η καλύτερη δυνατή συμμετοχή της κοινωνίας για την αντιμετώπιση της Τουρκικής επιθετικότητας;
Μήπως η απαίτηση για έναν Εθνικά και κοινωνικά αναγεννητικό εορτασμό της διακοσιοστής επετείου του 21, αποτελεί την αφετηρία μιας απάντησης;

Μήπως καλύτερη προετοιμασία για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821 πρέπει να είναι η αξιοποίηση της επετείου για την αναγνώριση της αδήριτης αναγκης για ένα κάλεσμα σε συναγερμό;

Μήπως ένας εθνικός και κοινωνικός συναγερμός ανάτασης και ανασυγκρότησης, εθνικής και κοινωνικής συνοχής, αποτελεί την αναγκαία αφετηρία για την μεσομακροπρόθεσμη αποτροπή της Τούρκικης επιθετικότητας αλλά και της ενδοτικότητας θυλάκων από το Ελλαδικό σύστημα διαχείρισης της υποτέλειας;

“Η αντιμετώπιση των αιτίων της υποτέλειας και της παρακμής αποτελεί το αποτελεσματικότερο όπλο αποτροπής της Τούρκικης επιθετικότητας.”

Η καλύτερη εορταστική προετοιμασία για την διακοσιοστή επέτειο του 21, είναι να καλέσουμε και να κληθούμε σε παλλαϊκή άμυνα εναντίον της παρακμιακής ιδιώτευσης, εναντίον του κυριάρχου ανομικού αντικοινωνικού ατομικισμού και των εκδηλώσεων του στην καθημερινή μας ζωή.

Εναντίον της φόρο αποφυγής, της φοροδιαφυγής ,της αδιαφάνειας, της διαπλοκής,…
Μήπως ήλθε η ώρα να αποφασίσουμε και να δεσμευθούμε σε ριζική αναγέννηση του πολιτικού μας συστήματος στο σύνολο του.

Να απαιτήσουμε την «εδώ και τώρα» μετατροπή των κόμματων σε φορείς υπεύθυνης κοινωνικής συμμετοχής.
Να καταδικάσουμε, στην πράξη, ένα κομματικό σύστημα που έχει μετατρέψει την πολιτική ζωή σε εξοντωτικό πόλεμο φθοράς κομματικών μηχανισμών, για την κατάκτηση της εξουσίας;

.Που έχει καταστήσει την εσωκομματική ζωή σε αδελφοφάγο πόλεμο ατομικής αναρρίχησης επιβολής και επικυριαρχίας.

Αν τώρα ,δεν ηχήσει ο συναγερμός αυτός, πότε θα ηχήσει;

Σε ποια κατεύθυνση σε ποιους στόχους πρέπει να στοχεύει ένας τέτοιος συναγερμός;
Στο πολιτισμικό το πολιτικό και το ηθικό επίπεδο.

Στο πολιτισμικό επίπεδο ανασυγκρότησης ο στόχος οφείλει να είναι η αποδόμηση στην θεωρία, και την πράξη, στην καθημερινή ζωή, του αντικοινωνικού και ανομικού ατομικισμού.

Ενός αντικοινωνικού ατομικισμού που μας καθιστά ανήμπορη τηλεκατευθυνόμενη μάζα. Μάζα «μαζικά μοναχικών καταναλωτών», καταναλωτών πληροφοριών, καταναλωτικών, προϊόντων της πολιτικής και του πολιτισμού.

Οργανωτικά σχήματα, πολιτικές διακηρύξεις και πλατφόρμες , είναι καταδικασμένες να παραμένουν ασκήσεις επί χάρτου στο βαθμό που ο ατομικισμός παραμένει κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής ζωής.

Πριν από κάθε σοβαρή συζήτηση, για σοβαρούς προγραμματισμούς, οφείλουμε να συμφωνήσουμε ότι:
Χωρίς σταθερές βιώσιμες συνεργασίες, χωρίς «συντροφιές αφοσιωμένων», οι προγραμματισμοί είναι «επεα πτερόεντα».
Χωρίς την βούληση να επιβιώσουμε ως πολιτισμική ιδιαιτερότητα ως πολιτισμική ιδιοπροσωπία, ως Έθνος, τέτοιοι αγώνες ούτε δίνονται ,ουτε κερδίζονται..
Πριν συζητήσουμε σοβαρά για την επιβίωση των τοπικών μας πολιτισμών..πριν συζητήσουμε σοβαρά για το αν αντιμετωπίζεται και πως, η κατάρρευση της παγκόσμιας πολιτισμικής «βιοποικιλότητας» από την οικουμενικά επελαύνουσα παγκοσμιοποίηση, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι την απάντηση δεν θα την δώσουν οι μαζικά μοναχικοί ιδιώτες,. Την απάντηση μπορούν να την δώσουν μόνον αφοσιωμένοι χορωδοί .

Στο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.
Σε επίπεδο οικονομικής ανασυγκρότησης ο στόχος πρέπει να είναι η διαμόρφωση «αναπτυξιακών κοινωνικών συμβολαίων», τοπικών, περιφερειακών, κλαδικών, διακλαδικών.
Ασφαλώς ούτε ο θεσμός του κόμματος, με την σημερινή του μορφή, ούτε οι Θεσμοί της εργοδοσίας με την σημερινή τους λογική, ούτε ο θεσμός του συνδικάτου με την σημερινή του, απλά και απλοϊκά διεκδικητική τους στρατηγική, στο πλαίσιο της σημερινής κυρίαρχης πολιτικής ηθικής, είναι σε θέση, από μόνοι τους, να προχωρήσουν σε στρατηγικές παλλαϊκής ανάτασης και ανασυγκρότησης .

Ομως μπροστα στην αχαλίνωτη, υβριστική, ταπεινωτική,καθημερινή τουρκική προκλητηκότη ενα πανεθνικό προσκλητήριο θα εχει αποτέλεσμα.

Ενα κάλεσμα, σε μια στρατηγική συμμετοχικής διαμόρφωσης «εθνικών συμβολαίων» ανασυγκρότησης και ανάπτυξης, ίσως σήμερα να μπορει να διασφαλιστεί η ευρύτερη δυνατή αποδοχή συμβολή και συμμετοχή.

Αυτός μπορεί και οφείλει να είναι ο στόχος ενός εορτασμού που, πραγματικά, θα τιμήσει όσους με το αίμα τους πότισαν το δέντρο της Ελευθερίας μας Ο στόχος ενός εορτασμού ικανου να μας βγάλει απο τον φαύλο κύκλο της παρακμής

Η διαμόρφωση και η υλοποίηση βραχυπρόθεσμων και μεσομακροπρόθεσμων «εθνικών κοινωνικών συμβολαίων» για τους καλύτερους δυνατούς ρυθμούς ανάπτυξης, για μια νέα Εθνική παραγωγική εξειδίκευση, για αριστοποίηση της Εθνικής μας άμυνας , για την αποτροπή των κινδύνων από την Τουρκική επιθετικότητα ,για την διέξοδο από τον φαύλο κύκλο της διαχείρισης της υποτέλειας, και της αναπαραγωγής της . Για την αποτροπή του κινδύνου αποδοχής των Τούρκικων απαιτήσεων και δοριφοριοποίησης της χώρας .


*Τα άρθρα γνώμης αντανακλούν τις προσωπικές απόψεις των συντακτών και δεν αποτελούν θέσεις του FreeOpinion.News

**Ο Γιώργος Σκλαβούνος γεννήθηκε το 1943 στην Κέρκυρα και σπούδασε οικονομικά, κοινωνιολογία, φιλοσοφία και management στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και στο Georgia State University των Η.Π.Α.Συμμετείχε στο προδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και εξελέγη Γεν. Γραμματέας της προδικτατορικής Ε.Φ.Ε.Ε. του συλλόγου φοιτητών της σχολής του, του συλλόγου Κερκυραίων φοιτητών. Κατηγορήθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε με αναστολή την εποχή της αποστασίας, έχοντας ως υπεράσπιση τον αείμνηστο Νικηφόρο Μανδηλαρά. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην ασφάλεια Πειραιά. Στερήθηκε το διαβατήριο του.Εργάστηκε επί 8 χρόνια στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή της Ε.Ε. (ως εκπρόσωπος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του οποίου διετέλεσε Αντιπρόεδρος και υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων). Εργάστηκε επίσης ως συνεργάτης στο Υπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας, στην Αγροτική Τράπεζα και στον ιδιωτικό τομέα. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με θέματα: Επιβίωσης και Αφομοίωσης Εθνικών Πολιτισμών, Εθνικής Πολιτιστικής Ταυτότητας και Συνείδησης, και άλλα θέματα παραπλήσιου ενδιαφέροντος. Παρουσίαζε για χρόνια, στα σεμινάρια επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών της Ελληνικής Διασποράς, την εργασία του για την ελληνική πολιτιστική ταυτότητα και τη διατήρηση της. Κείμενα του έχουν δημοσιευθεί στον αθηναϊκό Τύπο (Ελευθεροτυπία, Βήμα, Μεσημβρινή) και σε περιοδικά, όπως ο «Οικονομικός Ταχυδρόμος» και τα «Οικονομικά Χρονικά». Επικοινωνείστε μαζί του στο [email protected]